Mirov çawa hevalê Mehmet Goyî bide nasîn? Gerîlayekî ku tam 24 sal çavê xwe ji yek striyekî neşikandî û jiyan kir wê kî/ê karibe bide nasîn? We şer bigota, an jî çalaki bigota, ji ser înada dijmin daketina meydanan bigota û dijî dijmin bi rastî serhildêriya wî bi hata gotin, navên ku ewil were aqilê mirov “Mehmet Goyî,” ewê kî/ê karibe vebêje.
Te ez dilşad mezin kirim
Di nava kul û xemên xwe de
Ji xezeba xwînmêja veşartim
Di birînên laşê xwe de
Baran hêdî hêdî dibare li ser dilê min,
Behna axê min mest dike û ber bi bedewiya te ve dibe
Ger ku tu baranî ez jî ew axa ku bi barîna te mest dibe
Ger tu dilopek baranî
Heval, peyva pîroz û watedar
Ey Nêrgiza ku di dilê tevahî hevalên xwe de bişkiviye
Bi bihîze û bibîne wê êdî zarokên vê welatê penaber nebin li ser xaka xwe. Wê êdî lorîkên dayîkan ne bin dil êşî û şewad…
Ma ne te dilê xwe da bû rojê…
Hevala Şîlan, ji Tetwanê ye. Di temenê biçûk de partiyê dinase. Hê di temenê wê yên zaroktiyê de li herêma wan şahadeta rêheval Gurbet Aydin diqewime.
Erê rêhevalê min, fermandarê min nizanim ji ku derê destpê bikim. Ji hevaliya te, ji dilnizmiya te, ji fedakariya te yan jî kîna te ya li himber dijmin, an jî eşqa te ya rojê, yan jî girêdana te ya bi çiyan a bi welat...
Belê heval Nûda, gelo destan bi nivîsandinê tên nivîsandin? Li ser wê difikirim. Her çiqas were nivîsandin wê destan baş nikaribe xwe îfade bike.
Di xeta rêheval Zîlan de, bi hest, moral û coşa ku em ji şagirtiya wê ya layiqê wê ya têkoşeriyê mirov di asteke mezin de diponijîne. Ev jî rastiyek e ku azwerî û biryardariya rêhevalên ku di riya Rêbertî û şehîdan de dimeşin nirxên me yên bilind pêk tînin.
Malbata hevalê Harûn, ji Geverê koçberî Amediyeyê dibe û li wir bi cih dibe. Ew, li Amediyeyê ji dayik dibe û li wir mezin dibe. Beşeke mezin a temenê xwe bi şivantiyê dadigire.








